David Verweij
Eerst kijken.
Dan het verhaal zien.
Ik ben nieuwsgierig naar mensen.
Naar wat ze zeggen, maar misschien nog wel meer naar wat ze níét zeggen. Naar waarom iemand ineens een andere keuze maakt. Naar relaties die verschuiven.
En naar dat kleine moment waarvan je tijdens een opname soms al denkt:
daar zit iets.
Die nieuwsgierigheid loopt eigenlijk al mijn hele carrière door mijn werk.
Ik begon als regisseur. Fictie, commercials, single-camera en multicamera leerden me kijken naar beeld, performance, timing en perspectief.
Reality voegde daar iets heel anders aan toe:
Je kunt het verhaal niet vooraf volledig bepalen.
Je moet het herkennen terwijl het ontstaat.
En juist dát vind ik nog steeds een van de mooiste kanten van het vak.
VAN MOMENT NAAR VERHAAL
Door de jaren heen ging ik steeds meer naar het grotere geheel kijken.
Als eindregisseur, samensteller en eindredacteur niet alleen naar dat ene sterke moment, maar ook naar wat ervoor komt, wat erop volgt en hoe verschillende verhalen elkaar beïnvloeden.
Internationale consultancy voegde daar weer iets nieuws aan toe: werken met andere formats, crews, productieculturen en manieren van maken.
Regie, eindregie, samenstelling, eindredactie, montage en consultancy hebben mijn blik allemaal op een andere manier gevormd.
Pas later ben ik daar één naam voor gaan gebruiken:
STORY ARCHITECTURE
Niet iets wat ik naast mijn werk heb bedacht, maar de optelsom ervan.
HOE IK WERK
Creativiteit vraagt om samenwerking.
Ik hou ervan om met mensen te werken die goed zijn in wat ze doen.
Om te luisteren, vragen te stellen, ideeën tegen elkaar aan te houden en samen te ontdekken waar iets beter, scherper of verrassender kan.
Natuurlijk geef ik richting wanneer dat nodig is.
Maar ik geloof niet dat degene met de grootste functietitel automatisch het beste idee heeft.
Het beste idee hoeft niet van mij te zijn.
Het beste idee moet boven tafel komen.
Dat maakt het werk niet alleen beter.
Het maakt het maken ook een stuk leuker.
Waarom Slate 111?
De naam komt uit de wereld waarin ik me al mijn hele werkzame leven thuis voel.
De slate — de filmklapper — is een klein maar iconisch onderdeel van een productie: het moment waarop alles klaarstaat en beeld, geluid en verhaal samenkomen.
En dan is er slate 111.
De 111e slate staat bekend als de champagne slate. Zodra die wordt gehaald, is het traditie dat er champagne vloeit voor cast en crew.
Een klein feestje midden in het maakproces.
Die 111 kreeg voor mij nog een tweede betekenis:
1
VISIE
1
VERHAAL
1
CREATIEVE LIJN
Want hoeveel mensen en disciplines een productie ook kent,
uiteindelijk werken we samen aan één verhaal.
Van idee naar verhaal.
Van verhaal naar impact.